Przystanek na Jawie

Bali to nie wszystko. Zanim kontener wyruszy w stronę Polski, część drogi wiedzie przez Jawę — a konkretnie przez Yogyakartę, miasto, które Indonezyjczycy nazywają sercem swojej kultury.

Tu rzemiosło ma inny charakter niż na Bali. Więcej drewna tekowego, więcej batiku, więcej warsztatów pachnących olejem lnianym i woskiem. Batik nie jest tu wzorem drukowanym — jest pisany woskiem, kropla po kropli, narzędziem zwanym canting, a potem barwiony w kadziach z indygo.

Odwiedzamy pracownię, w której trzy pokolenia kobiet pracują przy jednym stole. Najmłodsza uczy się prowadzić linię wosku, najstarsza — ta, której ręce już nie drżą tylko z nawyku — poprawia bez słowa. Wzór, nad którym pochylają się od tygodnia, powstaje wolniej niż jakakolwiek moda.

Yogyakarta przypomina, że „z Bali" to skrót myślowy. Prawdziwa opowieść Sari Bali biegnie przez cały archipelag — i przez ludzi, dla których pośpiech nigdy nie był wartością. Stąd materiał rusza w najdłuższą część podróży: morzem, do Polski.